محدودیت اینترنتی دولتمردان جهان
شبکه های اجتماعی
به گزارش کانگورو به نقل از دنیای اقتصاد، این روزها توییتر و شبکههای اجتماعی بیش از هر زمان دیگری محل گفتوگو و بحث سیاسیون و روسایجمهور شده است. اما استفاده از شبکههای اجتماعی پروتکلهای سختگیرانهای دارد که سیاسیون ملزم به رعایت آن هستند و تخطی از این پروتکلها میتواند عواقب جبرانناپذیری داشته باشد.
روسای جمهور و سیاسیون میتوانند با چند کلمه در توییتر بازارها را جابهجا کنند یا ولولهای در جهان بیندازند اما پشت این چند کلمه دنیایی از پروتکلهای امنیتی خوابیده است. روسایجمهور و سیاسیون که در توییتر شدیدا فعال هستند. میتوانند هدف خوبی برای هک کردن باشند اما چرا کمتر خبر هک شدن این افراد را میشنویم. این گزارش قصد دارد تا از صفر تا صد پروتکلهای امنیتی مربوط به استفاده سیاسیون از گوشیهای همراه را بیان کند.
تصور رایج اما غلط
بسیاری تصور میکنند که روسای جمهور، نخستوزیرها یا وزرا، اکانتهایشان را خودشان اداره میکنند و تنهایی با گوشی همراهشان کار میکنند اما این داستان درستی نیست و تفاوتهای بسیاری با این ایده خام دارد. اکانتهای اینگونه افراد معمولا تیمی هستند، نه شخصی. فاکسنیوز در گزارشی در این زمینه مینویسد: در اغلب کشورها، اکانت رسمی رئیسجمهور، مثلا POTUS در آمریکا توسط تیم ارتباطات اداره میشود، نه خود شخص.
این کار هم برای کنترل پیام، هم برای کاهش ریسک امنیتی صورت میگیرد. نکته مهم این است که بسیاری از سیاستمداران یک اکانت «نهادی» و یک اکانت «سیاسی/شخصی» دارند؛ با این حال هر دو زیر نظر تیم امنیتی و رسانهای هستند. سوال این است که چرا افراد مهم باید تن به این پروتکلها بدهند. پاسخ این است: «از هک اکانت تا انتشار اشتباهی یک توییت توهینآمیز، میتواند بحران دیپلماتیک بسازد؛ نمونهاش ماجرای توییت عجیب در حساب رئیسجمهور لهستان که بعدا بحث درباره امنیت دسترسی به شبکههای اجتماعی او را داغ کرد.»
آندژی دودا، رئیسجمهوری لهستان در ۵ ژانویه سال ۲۰۲۴، یک توییت ضد زن منتشر کرد که پیش از اینکه بتواند آن را حذف کند، از این توییت اسکرینشاتهای زیادی گرفته شده بود. این توییت عجیب در لهستان به یک بحث امنیت ملی تبدیل شد. توییتر یک چاقوی دولبه است.
از آنجا که میتوان برای اهداف پروپاگاندایی، چند خط نوشت از یک طرف هم ممکن است، اخبار جعلی، برای افراد سیاسی دردسرساز شود. همانگونه که گفته میشود، قدرت سیاسی بدون شبکههای اجتماعی ممکن نیست اما هر پست یک ریسک امنیتی و سیاسی است. در واقع بیاحتیاطی در مسائل امنیتی میتواند مهمترین اسرار یک حکومت را فاش کند.
دولتها برای مقابله با این مشکل چندین پروتکل امنیتی دارند. الگوهای این پروتکلها تقریبا شبیه هم هستند اما در جزئیات ممکن است تفاوتهایی داشته باشند. یکی از این پروتکلها استفاده از گوشیهای «سختسازیشده» یا «Hardened» است. این گوشیها سیستم عامل قفلشده دارند، اپهای غیر ضروری حذف میشوند. در نصب اپ جدید محدودیت دارند، فروشگاهها غیرفعال میشوند و بلوتوث و NFC محدود دارند. شبکه های اجتماعی
همچنین رمزگذاری بسیار قوی دارند و از یک رمزگذاری قدرتمند برای حافظه و کانالهای ارتباطی استفاده میشود. در نهایت نیز دستگاه زیر کنترل کامل تیم امنیت سایبری دولت است.
یکی دیگر از پروتکلها تفاوت در گوشی شخصی و کاری است. یک گوشی برای ارتباطات فوق حساس در نظر گرفته میشود که اغلب فاقد شبکههای اجتماعی است و فقط روی شبکههای امن دولتی قرار دارد. یک گوشی هم که معمولا یک اکانت روی آن قرار دارد برای کار رسانهای مورد استفاده قرار میگیرد. که روی آن هم محدودیتهای شدیدی اعمال میشود. پروتکل دیگری که برای تیمهای امنیتی بسیار مهم هستند، استفاده از یک گوشی تمیز (Clean devices) است.
سایت خبری ایندیانیوز نتورک در اینباره مینویسد: «در سفر به کشورهایی که از نظر سایبری پر ریسک تلقی میشوند. مقامات اغلب گوشی و لپتاپ معمولی خود را نمیبرند و از دستگاههای موقت و خالی استفاده میکنند که بعد از سفر پاک یا نابود میشود.»
در روزهای اخیر احتمالا شاهد بودید که سفر ترامپ به چین با سختترین پروتکلهای امنیتی همرده بوده است؛ چرا که واشنگتن همواره چین را به حملات سایبری متهم میکند. برای همین زمانی که سفری از این دست به سرزمین اژدهای زرد صورت میگیرد، پروتکلهای امنیتی شدید میشود.
شاید تصویر یکی از مقامات امنیتی آمریکا را دیدهاید که در مقابل دیدگان چینیها، صدها هدیهای که از سوی مقامات پکن به آمریکاییها داده شده بود، پیش از سوار شدن مقامات به هواپیما، دور ریخته شد؛ چرا که ترس از جاسوسی توسط همین هدیهها وجود داشت.
پروتکلهای دسترسی به شبکههای اجتماعی
این روزها توییتر محل بدهبستانها یا بحثهای سیاسی است. در جنگ تحمیلی چهل روزه نیز شاهد رد و بدل شدن توییتهای مقامات آمریکایی و ایرانی بودیم. برای همین استفاده از توییتر باید با رعایت جوانب احتیاط همراه باشد، چرا که در حال حاضر به نظر میرسد تنها محل رد و بدل شدن پیامهای غیرمحرمانه پلتفرم ایلان ماسک است که از نزدیکان ترامپ و از مشاوران غیر رسمی کاخ سفید است. یکی از مهمترین پروتکلها ورود دو مرحلهای (MFA) است. ورود دو مرحلهای تا حد بسیار زیادی افراد را از هک شدن دور میکند.
همچنین توکنهای سختافزاری یا اپهای احراز هویت نیز میتواند مورد استفاده قرار گیرد. از دیگر پروتکلها استفاده از رمزعبورهای سازمانی و همچنین ممنوعیت ذخیره رمز عبور در مرورگر است. همچنین دسترسی به اکانتها فقط از IP ها و دستگاههای مشخص صورت میگیرد. لاگگیری (Logging) و مانیتورینگ دائمی فعالیت اکانتها نیز ضروری است.
بسیاری این تصور را دارند که رئیسجمهوری آمریکا که در دو شبکه اجتماعی توییتر و تروثسوشال فعال است. راسا دست به انتشار این توییتها میزند اما این تصور عام است. و واقعیت چیز دیگری است. با فراگیرتر شدن شبکههای اجتماعی مانند توییتر، فیسبوک، اینستاگرام و حالا تیکتاک نسل جدید در آن فعال است، پروتکلها سختتر و سختتر میشود.
پروتکلهای امنیتی گوشی رئیسجمهوری آمریکا
گزارشهای عمومی میگویند رئیسجمهوری آمریکا از گوشیهای بهشدت قفلشده استفاده میکند؛ اپها محدود، تماسها و پیامها روی شبکههای امن دولت، مثل سیستمهای تحت نظارت NSA و DISA صورت میگیرد. وبگاه « patriotfetch» در اینباره مینویسد: برای ارتباطات طبقهبندیشده، اصلا از شبکههای عمومی (حتی اینترنت موبایل) استفاده نمیشود؛ در واقع از شبکههای اختصاصی و سیستمهای رمزگذاریشده دولتی استفاده میشود. شبکه های اجتماعی
همچنین در خصوص نحوه مدیریت اکانتها باید گفته شود که تیم ارتباطات کاخ سفید معمولا از طریق سیستمهای سازمانی به اکانتها وصل میشود. نه با پسورد ساده روی یک گوشی. دسترسیها نقشبندی شده (Role-based Access) است، یعنی اینکه چه کسی میتواند پست بگذارد، چه کسی فقط پیشنویس بنویسد، چه کسی فقط آمار ببیند.
چینیها چه پروتکلهایی را رعایت میکنند؟
مقامات چینی عمدتا در پلتفرمهای داخلی خود مانند ویبو، ویچت و سایر پلتفرمهای بومی حضور دارند. روزنامه گاردین در اینباره مینویسد: «دسترسی به توییتر و سایر پلتفرمهای غربی برای مقامات چینی محدود شده است. رهبران ارشد مانند شی جین پینگ معمولا اکانت شخصی در توییتر ندارند و پیامها از طریق رسانههای رسمی دولتی و اکانتهای رسمی حزب کمونیست منتشر میشود.
همچنین در استفاده از گوشیهای غربی برای چینیها پروتکلهای سختگیرانهای در نظر گرفته شده است و آنها از گوشیهای بومی و سیستمهای عامل سفارشی استفاده میکنند. هدف آنها کاهش وابستگی به سختافزار، نرمافزار و کنترل کامل زنجیره تامین است. شبکه های اجتماعی
در واقع باید گفت همانطور که آمریکا در چین «دیجیتال لاکداون» دارد، مقامات چینی هم در سفر به غرب با پروتکلهای سختگیرانه خودشان مواجه هستند؛ جزئیاتش کمتر رسانهای میشود، اما منطق مشابه است: «حداقلسازی ردپای دیجیتال و استفاده از دستگاههای موقت.»
آیا گوشی خاصی باید استفاده شود؟
زمانی ستاره سیاسیون، گوشی بلکبری بود. این گوشیها به دلیل امنیت بالا بیشتر مورد استفاده روسایجمهور آمریکا قرار میگرفته است. کارشناسان میگویند که امنیت آن بالاتر از آیفون که نماد گوشی آمریکایی بوده، است. وبگاه خبری « softhandtech» در این زمینه مینویسد: بلکبری سالها استاندارد طلایی سازمانی بود و دولتها و شرکتها به دلیل رمزگذاری سراسری و معماری اختصاصی شبکه از آن استفاده میکردند. اما در سالهای اخیر بازار بلکبری تقریبا از بین رفته و پشتیبانی آن محدود شده است. و برای همین روسایجمهور آمریکا به «iOS» مهاجرت کردهاند. دلیل این تغییر آن است که امنیت امروز دیگر وابسته به برند گوشی نیست، بلکه به «سختسازی»، «محدودسازی سیستمعامل» و «پروتکلهای دولتی» بستگی دارد. بنابراین آیفون معمولی امنتر از بلکبری نیست، اما آیفون سختسازیشده دولتی از هر دو امنتر است. شبکه های اجتماعی
